อารามว่าเคยพยายามเขียนบล๊อกแล้วล้มเลิกอยู่หลายครั้ง
ครั้งนี้จะพยายามกลับมานั่งเขียนเรื่องราวที่ผ่านไปในชีวิตให้มากขึ้น
(รวมไปถึงจะพยายามลองเรียนรู้ทำบล๊อกให้มันสวยสดงดงามขึ้นด้วย)
คงกลับมามีอะไรเขียนเพิ่มเติมมากขึ้นอีกเยอะกับชีวิตที่ผ่านไป
ใช้ชีวิตซะคุ้มเชียว ไร้สาระซะมาก
ใช้ชีวิตตามสายลม ร่อนเร่ไปตามแต่จังหวะของโลกจะพาไป
-> เดี๋ยวพรุ่งนี้ว่างๆอัพต่อ ;)
ก็.. ยังฝึกงานเช่นเคย ช่วงนี้ชีวิตเป็นวัฏจักร
เอาน่ะ ก็ปรับความเคยชินกับชีวิตกันไป เมื่อวานกลับบ้านก็นอนเลยซะงั้น ว่าจะทำอะไรกับบล๊อกเสียหน่อย อดเลยย ><
อ่ะ ตั้งเป้าว่าวันนี้จะกลับไปอัพรูปอัพอะไรให้เรียบร้อย แหะๆ :P (ได้หรือเปล่าไม่รู้)
เรื่องผ่านไปสองวันแล้วก็แอบเอามาเล่าสู่กันฟังหน่อยเสียแล้วกันครับ
เมื่อสองวันก่อนผมไปเกณฑ์ทหารมา
ก็อย่างว่า ยัดเงินตามระเบียบของพวกขี้เกียจเรียนรด. แล้วมาจ่ายเงินยัดทหารเอาครับ
โอเค มันเป็นเรื่องของทัศนะแต่ละคนในเรื่องเหล่านี้(ซึ่งผมเองก็โดนที่บ้านซัดมาอ่วมกับเรื่องนี้เหมือนกัน) เราสรุปข้ามเรื่องนี้ไปเป็นเรื่องอันเน่าเฟะของระบบราชการไทยที่ยังคงมีช่องว่างให้คนอย่างเรากินกันเองน่ะครับ ฮ่าๆ
เข้าเรื่องดีกว่า
เวลาไปนั่งที่นั่นผมไปคนเดียวครับ
แต่อยู่ๆผมก็ได้รู้จักเพื่อนโดยไม่รู้ตัว เขาย้ายมาเขตนี้เหมือนผม(มาจากเขตเดียวกัน คนย้ายคนเดียวกันเช่นกัน)
หลังจากคุยไปคุยมาได้อย่างถูกคอราวกับเพิ่งจะเริ่มกระดกแอลกอฮอล์ลงกระเพาะไปสามแก้วและเริ่มครึ้ม
ผมเองก็เหมือนจะมองเห็นโลกที่ต่างกันระหว่าง เรา กับเขา
หลายต่อหลายครั้งคุณคงเคยคิดหรือเคยได้ยินกับคำที่ว่า
คนเราต่างการเติบโต ต่างสภาพแวดล้อมกัน ทำให้เราคิดต่างกัน ทำให้เราใช้ชีวิตต่างกัน
ซึ่งผมเองก็พบเจอคนมาหลายคนนะครับ ไม่ว่าจะคนไทยด้วยกัน คนญี่ปุ่นด้วยกัน
ได้พบสัจธรรมนี้หลายต่อหลายครั้งแล้ว แต่ก็เจอครั้งนี้เป็นอะไรที่น่าสนใจครับ
คุณเคยอ่านข่าวในประเทศไทย หลายต่อหลายครั้งไหมครับ? ข่าวอาชญากรรม ข่าวบ้านเมือง
หลายต่อหลายครั้งที่ผมเชื่อ เชื่อว่าหนังสือพิมพ์ก็ต้องการหยิบเรื่องเด่นๆมาเพื่อขายข่าว สังคมจริงๆก็คงมีเรื่องราวเหล่านี้เป็น"เสี้ยว"หนึ่งที่ประกอบอยู่ในสังคมไทยที่มีหลากหลายด้าน
ผมก็คงอยากจะคิดอย่างเดียวกับข้อความข้างต้นหลังจากได้รับฟังกลุ่มเพื่อนใหม่ของผมที่คุยกันอย่างเมามันในอารมราวกับไม่ได้เจอเพื่อนเก่ามานาน
ก็ขอบอกตรงๆครับว่าถึงกับตะลึง ผมขอข้ามรายละเอียดว่าเป็นอย่างไร
แต่ได้แค่ตกใจกับคนไทยปัจจุบัน (และเป็นคนกทม. ซึ่งผมคิดว่าระดับการศึกษาก็น่าจะมีพอสมควร) ก็ไม่คิดว่าจะต้องรับฟังเรื่องราวอันเน่าเฟะ (อาจจะฟังดูแรงไป แต่ผมฟังแล้วก็แอบหดหู่ในใจลึกๆครับ)
ตั้งแต่กูเจอไอ่นี่ กระทืบแย่งแฟนมา หลอกคนนี้ไปอย่างโน้นอย่างนี้
กว่าจะไปเป็นหนึ่งปุถุชนที่ปะปนไปอยู่ในสังคม ทำงานอย่างคนธรรมดา หลายต่อหลายคนผ่านประสบการณ์อันชุกโชนที่หลายต่อหลายคนคาดไม่ถึง
ผมก็เป็นอีกคนที่คาดไม่ถึงเช่นกัน
ก็ได้เห็นสิ่งที่เรียกว่าคนอีกระดับหนึ่ง
----------------------------------------------------------
บางทีบางครั้งเราก็คิดอะไรใหญ่เกินไป
ผมไม่รู้ว่าชีวิตๆหนึ่งของแต่ละคนจะพาไปจบลงที่ใด ตรงไหน อย่างไร เสี้ยวหนึ่งของเขาได้มาพานพบกับเรา
ก็คงถือเป็นโชคชะตา
แล้วก็ผ่านไป เติบโตไปตามหนทาง
ครั้งนี้ก็เช่นกัน
เปิดบล๊อกใหม่
มีความคิดจากการที่ว่างเกินระหว่างการฝึกงาน หาอะไรทำให้มันรู้สึกว่ามีอะไรให้กับชีวิตมากกว่าการทำ Photoshop ทั้งวัน กลับบ้าน นอน
ก็ขอเปิดฉลองไว้เป็นพื้นที่ทั้งส่วนตัว ระบาย และเล่าสู่กันฟังละกันครับ :)
หากมาเยี่ยมเยียนก็ขอเสียงกันบ้างเน้อ :)
เพิ่งเริ่มเขียน ก็โดนเขาว่าอู้งานสะแล้ว ไปปั่นงานให้เสร็จก่อนละกันจ้า ><
thanks
